வார இடைக்காலச் சிந்தனைகள் 44 | 14.10.26

நாகரிகம் எந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறது?

- மாலினி சங்கர்

டிஜிட்டல் உரையாடல்

அமெரிக்காவின் டென்னசி மாநிலத்தில், மரண தண்டனை கைதியான கிறிஸ்டா பைக் (Christa Pike) என்பவருக்கு நிறைவேற்றப்படவிருந்த மரண தண்டனை தோல்வியில் முடிந்தது. மனித வரலாற்றிலேயே, மூன்று முறை மரண தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சித்தும், அதிலிருந்து உயிர் பிழைத்து, அந்த அனுபவத்தைச் சொல்லும் நிலையில் இருக்கும் முதல் நபர் இவர்தான். இது மிகவும் கொடூரமான ஒரு நிகழ்வு; ஆனால், சட்ட சமூகம் இதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்கக்கூடத் தயாராக இல்லை. இந்தத் தோல்வியடைந்த மரண தண்டனை நிகழ்வு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைய வேண்டும்; மனித வரலாற்றிலிருந்து மரண தண்டனை மற்றும் தூக்குத் தண்டனை முறைகள் முற்றிலுமாக நீக்கப்பட வேண்டும்.

ஒருவர் கோமா நிலைக்குச் செல்வதே மிக மோசமான ஒன்று; அத்தகைய சூழலில், ஒரே நாளில் இருமுறை மரண தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சித்தும், இறுதியில் கோமா நிலைக்குச் சென்று, அதிலிருந்து மீண்டும் கண் விழிப்பது என்பது எவ்வளவு கொடூரமானது! மனநலப் பாதிப்புள்ள கிறிஸ்டா பைக் என்பவருக்கு, மரண தண்டனையை நிறைவேற்ற ஒரே நாளில் இருமுறை 'பென்டோபார்பிட்டல்' (pentobarbital) எனும் மருந்து செலுத்தப்பட்டது. அவரது இரத்த ஓட்டத்தில் அந்த நச்சு மருந்து சரியாகச் செயல்படாததால், அவர் ஆறு நாட்களுக்குப் பிறகு கோமா நிலையிலிருந்து கண் விழித்தார். ஆனால், அவர் உணர்வற்ற, உடல் செயலிழந்த நிலையில், குழப்பமான மனநிலையில் மீண்டும் சிறை அறைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார். ஒரு மனிதரின் மீது விதி எவ்வளவு கொடூரமாகச் செயல்பட முடியும் என்றுதான் தோன்றுகிறது! உயிரைப் பறிப்பதற்காகச் செலுத்தப்பட்ட அந்த நச்சு மருந்தினால் அவர் உடல் செயலிழந்து போனார்; ஆனால், அவரது இரத்தத்தில் இருந்த கோளாறு காரணமாக, அந்த மருந்து அவரை மரணத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை.

மரண தண்டனை நிறைவேற்றும் அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும்போது அவர் எவ்வளவு தனிமையையும் விரக்தியையும் உணர்ந்திருப்பார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! நச்சு மருந்து செலுத்தப்பட்ட பிறகு, அவர் ஆழ்ந்த சுவாச நிலையில் இருந்தார்; அவரது உடல் உறுப்புகள் ஊதா நிறமாக மாறின. உயிர் போகவும் இல்லை, அதே சமயம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவும் முடியாமல், அவர் ஒரு நிச்சயமற்ற நிலையில் இருந்தார். நச்சு மருந்து வேலை செய்யாததாலும், கைதி இறக்காததாலும், அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர்கள், மருத்துவ அதிகாரிகள், நடுவர் குழுவினர் மற்றும் தண்டனையை நிறைவேற்றுபவர்கள் அவசர உதவிக்கு (911) அழைப்பு விடுத்தனர். ஆனால், இத்தகைய சூழலைக் கையாள்வதற்கு அவசர கால மருத்துவக் குழுவினருக்கு எவ்விதப் பயிற்சியும் இல்லை. இவ்வளவு கொடூரமான, விசித்திரமான அவசரச் சூழலைக் கையாள அங்கு யாரும் இல்லை. மேலும், விதிகளின்படி, இந்த நச்சு மருந்தை அதிகபட்சம் இருமுறை மட்டுமே செலுத்த முடியும் என்பது இன்னும் விசித்திரமான ஒரு நடைமுறையாக இருந்தது. 30.09.2026 அன்று அவருக்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட மரண தண்டனை முயற்சி தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அவர் ஆறு நாட்கள் கோமா நிலையில் இருந்த காலத்தில் அனுபவித்த உணர்வுப்பூர்வமான அதிர்வுகளை—எவ்வளவுதான் அனுதாபமோ, உணர்திறனோ, புறநிலைச் சிந்தனையோ அல்லது இயற்கையான அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவோ இருந்தாலும்—எதனாலும் அளவிட முடியாது. தவறாக நடந்த மரண தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சிக்குப் பிந்தைய காலத்தில், அவர் கோமா நிலையில் இருந்திருக்கக்கூடும். அந்தச் சூழலில், அவரது மனம் ஒளியைத் தேடியிருக்கலாம் அல்லது பார்வை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுருங்கியிருக்கலாம். அவரது குரல் நாண்கள் செயலிழந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம். தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சியின் போது ஊதா நிறமாக மாறிய அவரது உடல் உறுப்புகள், பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் (இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு மருத்துவ-சட்டக் குழுவினர் முறையான ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிக்காத நிலையில், இதை ஒரு அனுமானமாக மட்டுமே கொள்ள முடியும்).

இது பாதிக்கப்பட்டவரின் குடும்பத்திற்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைச் சிறுமைப்படுத்துவதல்ல. ஆனால், அவளுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றுவது பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தின் நலனுக்கு எந்த வகையிலும் உதவியிருக்காது. மரண தண்டனை என்பது வெறும் பழிவாங்கும் உணர்வின் நியாயப்படுத்தல் மட்டுமே. இந்த வழக்கில், மரண தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சியின் போது பைக்கே (Paike) இறந்திருந்தாலும், பாதிக்கப்பட்ட கோலின் ஸ்லெம்மரின் (Colleen Slemmer) தாயின் நீதிக்கான தாகம் தணிந்திருக்காது. தண்டனை நிறைவேற்ற முயற்சியிலிருந்து பைக்கே உயிர் பிழைத்திருக்கும் நிலையில், கோலினின் தாய் இப்போது எத்தகைய மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருப்பார் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.

இத்தகைய நிகழ்வுகள் மற்றும் அனுபவங்கள், மரண தண்டனை, மனித உரிமைகள் மற்றும் மனநலம் குறித்த பொது விவாதங்களை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவர, பொது ஆவணங்களாகப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டியவை.

பைக்கே வன்முறைக் குற்றம் ஒன்றில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, சிறையில் சக கைதி ஒருவரைக் கொன்றதற்காக விசாரிக்கப்பட்டார். மேலும், சிறையிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றதற்காகவும் அவர் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டது.

கிறிஸ்டா பைக்கே (Christa Paike) குறித்த சுருக்கமான விக்கிப்பீடியா விவரங்களை இங்கே காணலாம். இந்த இணைப்பைப் படிக்கும் பொறுமை இல்லாதவர்களுக்காகச் சுருக்கமாகச் சொன்னால்: கிறிஸ்டா பைக்கே, தனது தாயின் கருப்பையில் இருந்தபோதே மதுவின் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர். அவரது மனோ-உடல் சார்ந்த (psychosomatic) கவலைகள், கருவிலேயே அவரது ஆழ்மனதில் பதிந்துவிட்டன. தீவிரமான பாதுகாப்பின்மை மற்றும் பதற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்ட அவர், தனது காதலனுடனான உறவு பாதிக்கப்படும் என்று அஞ்சிய ஒரு பெண்ணை மிரட்டுவதற்காக, தனது காதலன் மற்றும் மற்றொரு நபருடன் இணைந்து செயல்பட்டார். தனது வகுப்புத் தோழியான கோலின் ஸ்லெம்மரைக் கொன்ற வழக்கில், தான் ஸ்லெம்மரைக் கொல்ல விரும்பவில்லை என்றும், தனது காதலனுடனான உறவில் அவர் குறுக்கிடக்கூடாது என்பதற்காக அவரை கடுமையாக மிரட்ட மட்டுமே முயன்றேன் என்றும் பைக்கே வாக்குமூலம் அளித்தார். அவரது மனநலச் சிக்கல்களை (இருமுனை மனநிலை கோளாறு அல்லது Bipolar Disorder உட்பட) வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அவர் கொல்லப்பட்ட ஸ்லெம்மரின் மண்டை ஓட்டின் ஒரு பகுதியை ஒரு 'வெற்றிக் கோப்பையாக' (trophy) தன்னுடன் வைத்திருந்தார். பின்னர் அதை ஸ்லெம்மரின் குடும்பத்தினரிடம் திருப்பி அளித்தார். இது, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினர் தங்கள் அன்புக்குரியவரை கண்ணியமான முறையில் அடக்கம் செய்து, அந்தத் துயரத்திலிருந்து மீள்வதற்கான வாய்ப்பைப் பறிப்பதாக அமைந்தது. பைக்கின் வழக்கில் கிடைத்த சான்றுகளில் இதுவும் ஒன்று. தூக்கிலிடப்படும் தேதிக்குச் சற்று முன்புதான் பைக் அந்த வெற்றிக் கோப்பையைத் திருப்பிக் கொடுக்க முன்வந்தார், ஆனால் அதற்குள் அந்த மண்டை ஓட்டின் துண்டு அரசுத் தரப்பின் வசம் இருந்தது.

கிறிஸ்டா பைக்கின் குற்றப் பதிவு, மனநலப் பிரச்சினைகள் (பல நாடுகளில் குற்ற நோக்கமே ஒருவரை மரண தண்டனையிலிருந்து தகுதி நீக்கம் செய்துவிடும்) ஆகியவை, அவர் தூக்கிலிடப்படாததால் முக்கியத்துவம் இழக்கக்கூடும். இருமுனைக் கோளாறு போன்ற, உடலை முடக்கும் தொடர் மனநலப் பிரச்சினைகளுடன் வாழும் ஒருவரால் இது சாத்தியமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.ஸ்கிசோஃப்ரினியா (schizophrenia) போன்ற மனநலப் பாதிப்புள்ள ஒருவர், தான் செய்யும் குற்றச் செயலுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும் என்பதை உணர்ந்திருக்கலாம்; ஆனால், தான் செய்த குற்றத்தின் தீவிரத்தை அவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாரா என்பது கேள்விக்குரியது.

ஒருவர் மாயக் காட்சிகளைக் காண்பது, இல்லாத குரல்களைக் கேட்பது, அற உணர்வு (conscience) அறவே இல்லாதிருப்பது, அல்லது உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பு இன்றி கண்ணீர் சிந்தும் திறன் கூட இல்லாமல் இருப்பது போன்ற நிலையில் இருக்கும்போது, ​​அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்குவதால் என்ன பயன்? தீவிர ஸிசோஃப்ரினியா, இருமுனை மனநிலை கோளாறு (bipolar disorder), தீவிரமான கட்டாயச் செயல் கோளாறு (OCD) அல்லது கடுமையான மனப்பதற்றம் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு, தன் வாழ்வைப் பற்றிய எந்த நம்பிக்கையோ அல்லது நேர்மறையான கண்ணோட்டமோ இருப்பதில்லை. அவர்கள் வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு விளிம்பில் நிற்பது போன்ற உணர்வுடன் வாழ்கிறார்கள். இத்தகைய உணர்வுச் சிதைவால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, மரணம் என்பது தண்டனை அல்ல, மாறாக ஒரு விடுதலைதான். வாழ்க்கை, மரணம், சரி, தவறு குறித்த சட்ட அல்லது அறநெறிப் பார்வைகள் இல்லாத ஒருவருக்கு, தான் செய்த குற்றத்தைப் பற்றிய குற்ற உணர்வும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. கிறிஸ்டா பைக் (Christa Paike) போன்றவர்கள் ஒருவேளை பிறந்ததிலிருந்தே இத்தகைய நரக வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கலாம். பொதுவெளியில் போதிய ஆவணங்கள் இல்லாத நிலையில், இது வெறும் ஊகம் மட்டுமே...

முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், கொல்லப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவருக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டுமானால், சட்ட நடைமுறைகள் பரிணாம வளர்ச்சி அடைய வேண்டும். குற்றவாளிகள் தாங்கள் செய்த தவறை உணர்ந்து, அதற்காக வருந்தும் வகையிலான சூழலும் காலமும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். மரண தண்டனை என்பது, ஒரு குற்றவாளி தன் செயலுக்காக வருந்துகிறாரா இல்லையா என்பதைக் கண்டறியும் வாய்ப்பையே சமூகத்திடமிருந்து பறித்துவிடுகிறது.

சமூகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக அரசியல் கைதிகள் அல்லது பயங்கரவாதிகளுக்கு மரண தண்டனை வழங்குவது என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட அரசியல்-சட்டக் கண்ணோட்டத்தைக் கோருகிறது. இருப்பினும், அத்தகைய சூழலிலும் கூட, அவர்களைத் தண்டிப்பதை விட, அவர்களின் தவறான உலகப் பார்வையைச் சரிசெய்தலே அதிக ஆக்கபூர்வமான செயலாக இருக்கும்.

எனது முடிவு இதுதான்: மரண தண்டனையை ஆதரிப்பவர்களும், தீவிர வலதுசாரிச் சிந்தனை கொண்ட சட்டமியற்றுபவர்களும் இது குறித்து மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மரண ஊசி செலுத்தப்படவிருக்கும் ஒருவரின் இடத்திலோ, தூக்கிலிடப்படவிருக்கும் ஒருவரின் இடத்திலோ, அல்லது மின்சார நாற்காலியில் அமரவைக்கப்படவிருக்கும் ஒருவரின் இடத்திலோ உங்களை வைத்துப் பாருங்கள். மரணத்தை எதிர்நோக்கும் அந்த இறுதி தருணம், இவ்வுலக வாழ்விலிருந்து விடைபெறும் ஒரு முக்கியமான மைல்கல். அதிலிருந்து உயிர் பிழைத்து, உடல் உறுப்புகள் செயலிழந்த நிலையில், தனிமைச் சிறையில் வாழ்நாள் முழுவதும் கழிப்பது என்பது, இந்து மற்றும் பௌத்த தத்துவங்களின்படி ஒருவகையான 'கர்ம வினைத் தீர்வு' (Karma redemption) என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மரண தண்டனையை ஆதரிப்பவர்களே, இந்த அனுபவம் உங்களுக்கோ அல்லது உங்கள் அன்புக்குரியவர்களுக்கோ ஏற்பட நீங்கள் விரும்பவில்லை என்றால், மற்றவர்களுக்காகவும் அதை நீங்கள் ஆதரிக்க மாட்டீர்கள்.

குற்றவியல் சட்டத்தில் திருத்தியமைக்க வேண்டிய நேரம் இது. பைக்கின் தவறான மரணதண்டனை நிறைவேற்றமானது, ஆக்கப்பூர்வமான, மகிழ்ச்சியான காலங்களுக்கும், மனித மற்றும் விலங்குகளின் உயிர்களுக்கும் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைய வேண்டும்...